van vey, or enaadaa

bacak boyunu henüz geçmekte olduğum 2004-2006 seneleri arasındaki iki yılımı meşgul eden insan bugün beni feysbukta ekledi. yani acaba hatırlıyor mu onu merak ediyorum. insanoğlu cidden çok tuhaf.  o iki sene boyunca neredeyse tüm mutlluklarıma, üzüntülerime, kızgınlıklarıma, kıskançlıklarıma, heyecanlarıma kırısından köşesinden, çoğunlukla da tam ortasından bulaşan insan beni birden alakadar etmeyi bırakmıştı. bir ay, bir hafta, birkaç gün, hatta birkaç saat değil, birden. sonra üzerinden çok kolay 4-5 sene geçti. sonra b.k .(hayır bok değil) beni feysbuktan ekledi. çok silik kalmış o iki sene film şeridi gibi çükçükçükçük diye akarak geçti gözümün önünden. o zaman çocuksu naiflikle onu, ailemi, arkadaşlarımı ne kadar karşılıksız sevdiğimi falan hatırladım.
insanoğlu karşılıksız sevemez. koşulsuz sevebilir anca. sevilme ve takdir edilme ihtiyacı en umursamaz insanı bile yiyip bitiriyor içten içe. herkes ara sıra ne kadar güzel, ne kadar komik,  ne kadar zeki olduğunun söylenmesine; sıcak bir gülümsemeye, sevgi dolu bir bakışa, bir göz kırpmaya, bir sırt sıvazlamaya ihtiyaç duyuyor. ihtiyaçlar ilişkileri ticarileştirip, masumiyeti tüketiyor.
insanoğlu bireyseldir ayrıca. toplumsal olamaz. insanın toplumsallaşması ya yarımdır, ya yalandır, ya zorlamadır. bu sebeple gelinen noktadan sonra dünya ve insanlık üzerinde internet siteleri, sokak eylemleri, imza kampanyaları ile bir etki bırakılamayacaktır. bunlar sadece bazı heyecanllı kimselerin kabullenene dek sürdürdükleri vicdani rahatlatmadır.