Split It.

pazar sabahı marco simoncelli haberiyle zaten bok gibi olan günümüz üstüne deprem ve şehit haberleriyle iyice sıvandı. evet, izninizle ben insanları eğitim seviyelerine, yaptıkları işe ve ölüş şekillerine göre ayırmadan, hepsine eşit derecede üzülüyorum.

hemen hemen her türlü sporu severek izleyebilirim ama şu motorsporlarına spor bile demek istemiyorum. daha dan wheldon'ı yeni üzülmüşken sabah bilgisayarı açıp 24 yaşındaki marco'nun feci şekilde ölüşüyle karşılaşınca oturdum ağladım. kaza görüntülerinin youtube'dan TELİF HAKLARI İÇİN kaldırıldığını öğreninceyse tiksinti üzüntünün önüne geçti.

açıkçası yıllardır bu ülkenin öğretmenlerini, mühendislerini öldürüp, ormanlarını yakıp, yolları köprüleri yıkıp haktan hizmetten bahseden bazı kimselerin yine bu ülkeden yardım isteyip alacak olmaları da içime sinmiyor. ama acayip bir rahatlıkla "ilahi adalet"ten bahsedenlerin van'da ve çevresinde ölen, yaralanan yüzlerce belki inlerce canın (insan, hayvan, bitki) hakkını nasıl ödeyeceklerini de merak ediyorum.

son olarak da, van'daki hasarın ve ölü yaralının tıpatıp aynısı istanbul'da olsa çıkacak tantanayı düşününce içim acıyor. istediğiniz kadar facebook profillerinize siyah kurdele koyup duyarlı tivitler atın; "hayat" denen kavrama zerre kadar saygı göstermiyorsunuz.