son zamanlarda benden başka herkes öyle ya da böyle, hızlı veya yavaş hayatlarında sağlam sağlam basarak ilerlerken ben bi ileriye bi geriye giderek, oraya buraya çarparak, lömbür lömbür yuvarlanıyormuş gibi hisseiyorum. bütün hafta boyunca "şu hafta bi bitse" dedim ama içten içe bitmesini istemediğimi biliyorum. çünkü gününümün sabah erkenden başlayıp gecenin bi yarısı bitmesi işime geliyor; çünkü gün boyunca düşünmeye vakit bulmıyorum. sanırım haftalardır ne yapsam üzerinde fazla düşünmeden yapıyorum. bu nokta da derslerin de biraz içgüdüsel olarak yapılıuyor olması yine işime geliyor.
ama ne zaman ki otobüste en az yarım saatliğine kendimle baş başa kalsam, ya da gecenin bi yarısı işimi bitirip toparlanıp ayağımı masaya uzatsam, beynimi durduramıyorum. son 14 ayda falan olanları, elde ettiklerimi, elde ettiklerimden tatmin olup olmadığımı kontrolsüz bi şekilde düşünmeye başlıyorum. o olanlar zaten hiç hız kesmeden canımı acıtmaya devam ediyor.diğer konudaysa kafamda artılar eksiler listesi yapıyorum ve ne yaparsam yapayım ya eksiler ağır basıyor, ya ikisi eşitleniyor, bi türlü artıları yukarı çıkartamıyorum.
yalnız olmayı severim, belki normal olandan biraz daha fazla severim, ama istediğim yalnızlık bu değil. yalnızlığın kontrolmde olmasını istiyorum, istediğim zaman yalnız kalabilmeyi, ama birine ihtiyaç duyduğumda o kişiyi hemen bulabilmeyi istiyorum. ve özellikle son iki sene başta olmak üzere, o kadar uzun zamandır buna sahiptim ki bu sadece şu anki durumu daha fazla yadırgamama neden oluyor.
kendime kızıyorum, kendinden küçük görme insanları diyorum, öyle yapmadığıma kendimi ikna etmeye çalışıyorum. ama birine bir şeyi yedi kere anlatıp sonuç alamadığında, etrafımda kilo alıp vermeyi bırak, kahkülümü bıraktığımda farklı topladığımda farklı davranan insanları gördüğümde, bazen üst üste 3-4 günü bana göre anlamlı bir dialog içine girmeden geçirdiğimde "böyle olmaması lazım" diyorum.
bir başka nokta da fazla iyi olmam. benim için pek de değeri olmayan insanlara özelliklei hayır demeyi bceremiyorum, kırıcı olamıyorum, bir şekilde kendimden fedakarlık edip herkese yardım edeyim diyorum, ama sonucunda yardımlarımın bi yere varmadığı gibi, zararlı çıkan da ben oluyorum.
şimdi yazdıklarımı toparamıcam. çünkü konklujın paragrafına inanmıyorum. insanları tembelleştiriyor. nereye varacağını kendileri bulsunlar, dursunlar iki dakika düşünsünler. gerekirse bi daha okusun hıyarlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder