19 Nisan 2010 Pazartesi

uyuyorum, 2 saat uyuyorum, 36 saat uyuyorum yine de kalktığımda uyumuşum gibi hissetmiyorum. mesela 2 sene önce sınav haftalarının ardından cuma günü sondan bi önceki ders kemal hoca'nın boru gibi sesi "oğğlum" derken uyuyakaldığım zamanları hatırlıyorum, hayatımın en huzurlu uykularıydı onlar. böyle gözkapaklarının ağırlaştığı, vücudun gevşediği, insanın resmen uykuya dalmakta olduğunu hissettiği, sonra sıcacık yumuşacık pelte gibi uyandığı uykular. işte ben o duyguları bir buçuk senedir falan pek az hissettim. o zamanlardan biri de gecenin bi vakti yatmaya hazırlanırken aniden karar değiştirip testere izledikten sonraydı. o yüzden bu akşam testere izleyeyim diyorum, beynimin sağ lobundaki ağrı camdan atlamamı emretmezse tabii.

Hiç yorum yok: