yıllar sonra 28. kez dead poets society'yi izledim ve fark ettim ki genel olarak duygu, düşünce ve hareketlerim charles "nuwanda" dalton ve knox overstreet sentezinden ibaret. henüz çeyreğini yeni yeni tamamlamakta olduğum sevgili hayatıma baktığımda knoxvari iflah olmaz romantikliğimle charlie'nin yürümeme hakkını kullandığımı görüyorum. filmi ilk ne zaman izledim hatırlamıyorum ama baya küçüktüm. hani çocuklar gençler ve yetişkinlerden daha hassastır ve algı kapasiteleri sanılandan fazladır falan ya, içten içe o zaman mı etkilendim, yoosa bu da o aklından geçenlerin başkası tarafından dillendirildiğini gördüğünde kimi zaman "evet!" nidaları eşliğinde içinde kabaran o heyecan durumlarından biri mi kestiremiyorum. belki de bay nolan'ın bakış açısıyla sadece bir ergenlik sivilcesiyim.ama hoşuma gidiyor.
new wonder.... nuwanda
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder