7 Ekim 2009 Çarşamba

My Ants! My Prodigy Ants!



sevgili karıncalarım,
tek hücrelilere karşı bile inanılmaz merhamet dolu olan ben, sizleri barbarca ezmekten  en ufak bir rahatsızlık duymuyorum. insanlığa, düzene ve hayata duyduğum kıyıda köşede kalmış bütün nefretin sizin o çirkin bedeninizde toplandığını hissediyorum. bunca zamandır size olan duygularımı çeşitli yollardan defalarca açıkça belirtmem karşısında koca poponuzu kurtarmak için kaçmanız gerekirken, nasihat hikayelerine konu olmuş çalışkanlığınız poponuzda toplanmış ve beyninizi çorak arazi gibi bırakmış olsa gerek ki benim kutsal mabedimde çoğalmayı yeğlediniz. peki, öyle olsun.

Hiç yorum yok: